Ook

Amanita phalloides


Het morfologische aspect van de amanita phalloides


Amanita phalloides komt in verschillende vormen, maar er zijn kenmerken waardoor het kan worden onderscheiden van andere eetbare paddestoelen. De hoed heeft de vorm van een koepel met een kleur variërend van witachtig in het midden tot gelig naar de randen. De lamellen en het vlees zijn dik en wit. De stengel heeft geen homogene structuur maar verbreedt zich naar beneden; het wordt over de lengte gekruist door aders die geel zijn. De volvo, dat wil zeggen een sluier aan de basis van de stengel, is witachtig en altijd aanwezig. De geur van amaniet is zeer mild en doet vaag denken aan rozen; soms is het volledig afwezig. Wanneer het beschadigd is, heeft het een vrij sterke en misselijkmakende geur, zeer vergelijkbaar met ammoniak. Het is mogelijk om ze te vinden in naaldbossen, vooral in de herfst.

De toxische componenten van de amanita phalloides




De toxiciteit van de amanita phalloides is te wijten aan de aanwezigheid van twee chemische stoffen zoals amanitine en phalloidins. Amanitines blokkeren de processen van eiwitsynthese en leiden tot celdood. Phalloidinen daarentegen veroorzaken de onderbreking van DNA-transcriptie en veroorzaken leverschade en maagdarmstoornissen met de daaruit voortvloeiende uitdroging. Beide zijn toxines met een cyclische structuur die erg op elkaar lijken en die samenwerken om alle symptomen van het phalloïdvergiftigingssyndroom veroorzaakt door de inname van deze schimmelsoort vast te stellen. Dit zijn stoffen die bestand zijn tegen hoge temperaturen; daarom verandert koken zijn toxische eigenschappen niet. Evenzo, als een amanita phalloides in contact komt met andere eetbare paddestoelen, is het noodzakelijk om het hele gewas kwijt te raken, omdat de giftige sporen zich heel gemakkelijk verspreiden.

Symptomen van het phalloïde gifsyndroom



Het phalloïdvergiftigingssyndroom ontstaat na inname van gereduceerde fragmenten van Amanita Phalloides. Zeer weinig grammen kunnen een gezonde en volwassen man doden. De eerste symptomen beginnen ongeveer zes uur na inname te ontstaan. De eerste fase, die van latentie, is het tijdsinterval waarin de toxines in de schimmel in het lichaam blijven en tegen de cellen beginnen te werken, zonder zichtbare tekenen te geven. Onmiddellijk daarna beginnen maagdarmstoornissen met braken, diarree, overvloedig zweten en buikpijn, die in de meeste gevallen leiden tot uitdroging. Na ongeveer 24 uur is er een verlaging van de bloedglucose en een toename van transaminasewaarden, indicatoren van ernstige leverschade. Als er niet tijdig actie wordt ondernomen, volgt de dood door hypoglykemie, nier- en ademhalingsfalen.

Amanita phalloides: behandeling van het phalloïdvergiftigingssyndroom



Voor de behandeling moet het falloïdaal syndroom op tijd worden gedetecteerd. De therapie is effectiever hoe sneller deze is vastgesteld. De eerste operatie, die moet worden uitgevoerd in de vroege stadia van vergiftiging, bestaat uit maagspoeling waardoor de gifstoffen in de maag en darmen kunnen worden verwijderd. Het is ook noodzakelijk om te zorgen voor hydratatie, braken te beperken en diurese aan te moedigen om giftige moleculen te elimineren. Vochtverlies veroorzaakt hypotensie en verhoogde hartslag die kunnen leiden tot shock en overlijden. De toediening van actieve kool, verkregen door de verwerking van sommige houtspecialiteiten, is nuttig bij het absorberen van giftige stoffen en bij het stoppen van diarree, dankzij de intestinale desinfecterende effecten. In de ernstigste gevallen moet de patiënt levertransplantatie en dialyse ondergaan.